شـــــــهر ايــــــــــــــــج

از گردنه هاي پرپيچ و خم و پوشيده از درختان سرو و پسته کوهي که عبور کني، چشم انداز آبادي کوچکي را مي بيني که آرام در دامان کوه آرميده است. باغستانهاي کنار راه تو را گوئي خوش آمد مي گويند و عطر شب بوها در خنکاي شبانه، شادي زايدالوصفي ارزانيت مي کنند. به ايج که برسي 6 فرسنگ از استهبان دور شده اي و 6 فرسنگ اگر به راهت ادامه دهي از آنسو در روستاهاي اطراف داراب خواهي بود ...مي تواني بي پيرايه ترين و آسوده ترين شب زندگيت رادر اين باغستانها به صبح آوري و در بامداد روشن فردا شکوه طلوع آفتاب را از ستيغ کوه  نظاره کني ... هنوز به ايج نرسيده اي، با من اگر به ايج بيائي برايت از صداقت و صفاي مردان و زنان ساده دلي خواهم گفت که هرآنچه تورا تسکين مي دهد در آينه نگاهشان ببيني. فقط مانده است که عمر من مجال دهد و تورا با خود  با اين دست نوشته هایم ببرم به سايه سار گلشن ، به خلوت  بي بي عزيزه و حکايت سه برادران و چهل برکه ساخته در کمرکش کوه ، به خنکاي وصف ناپذير صحن گنبد ، و حرف هاي نگفته سنگ و ساروج ...